Rozbawiona sytuacją Marica pozwala na razie grać Żupanowi rolę jej narzeczonego. Zakochany w niej Tassilo odmawia udziału w bankiecie zaręczynowym. Hrabina posyła mu więc butelkę szampana. Upokorzony Tassilo śpiewa smętną pieśń Graj Cyganie, graj Cyganie (Auch ich war einst – Komm, Zigan). Wyszedłszy przed pałac Marica słyszy tę pieśń i prosi Tassila, by zaśpiewał ją gościom. On jednak odmawia. Rozdrażniona Marica wypowiada mu więc służbę. Jej towarzystwo, z Populescu i Żupanem, wybiera się do Budapesztu, by w tamtejszych lokalach zakończyć noc. Maricę zatrzymuje Cyganka Mina, która wróży jej, że jeszcze tej nocy spotka swą miłość. Zaintrygowana Marica zostaje. Przyjaciele odjeżdżają, hrabina spotyka Tassila. Dla niej chętnie powtarza swą pieśń. Śpiewają więc razem Graj Cyganie.
Akt II
Miesiąc minął na zabawach. Tassilo ostatecznie pozostał na posadzie, stając się ulubieńcem przebywających w majątku kobiet, niezastąpionym towarzyszem zabaw i spacerów. Żupan, przekonawszy się, że nie ma u Maricy żadnych szans, zwrócił się ku Lizie, u której, jak sądzi, wzbudził wzajemność. Marica wciąga Tassila w coraz głębszy flirt, który kończy się miłosnym wyznaniem obojga. Ich rozmowę przerywa jednak Żupan, który przychodzi prosić o zwrócenie mu słowa.