Po uzyskaniu dyplomu uniwersyteckiego Rybarski był nauczycielem języka polskiego w Tłumaczu, w Żywcu, w Warszawie w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego (w latach 1927−1943). W Warszawie pozostawał w latach okupacji, udzielając się w konspiracji i tajnym nauczaniu, m.in. uczył w polskiej szkole Anny Goldmanówny. Po rozstrzelaniu dwóch synów Hieronima i Andrzeja w grudniu 1943, powstanie spędził w Warszawie, po czym został wywieziony na roboty do Niemiec skąd wrócił pieszo do Żywca. Po zakończeniu wojny w 1945 pojechał do Warszawy uczyć w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego, został jego wicedyrektorem. Zmarł na początku stycznia 1947 w Żywcu.
Ogłosił kilka prac: Strona estetyczna w nauczaniu polskiej literatury pięknej w szkole średniej ("Przegląd Humanistyczny", 1922), Podręczniki do nauki stylistyki i teorii literatury (tamże), U kolebki naszego stylu poetyckiego ("Pamiętnik Literacki", 1930).
Przypisy
Bibliografia Jerzy Starnawski, Mieczysław Jan Rybarski, w: Słownik badaczy literatury polskiej, tom VI (redaktor Jerzy Starnawski), Wydawnictwo