Obrona morskiej bazy w Hanko (znana także jako oblężenie Hanko) – seria małych potyczek stoczonych na i wokół półwyspu Hanko pomiędzy wojskami fińskimi a Armią Czerwoną we wstępnej fazie wojny kontynuacyjnej i operacji Barbarossa, w drugiej połowie 1941 roku.
Wstęp ZSRR Baza morska w Hanko (Gangut) zajęta została przez ZSRR w marcu 1940 po pokoju moskiewskim kończącym wojnę zimową, w którym Finlandia została zmuszona do wydzierżawienia półwyspu. Przebazowano tam okręty Floty Bałtyckiej. Z chwilą ataku Niemiec na ZSRR przed bazą w Hanko, dowodzoną przez gen. mjr. S. I. Dzikowa, postawiono zadanie obrony i odparcie ataków przeciwnika dla zabezpieczenia działań Floty Bałtyckiej w regionie Zatoki Fińskiej.
Dla odparcia morskiego i powietrznego desantu na terytorium bazy zbudowano dwie bojowe pozycje, kontrolowane manewrowymi grupami wojsk lądowych. Lądową obronę bazy wzmocnił system zapór na granicy dzierżawionej strefy, dwie wyposażone obronne rubieże i dwie rubieże bezpośredniej obrony samego miasta Hanko, z których jeden był zwrócony przodem do morza i faktycznie był rubieżą obrony przeciwdesantowej.