z teatrów w Zielonej Górze, Poznaniu i na Wybrzeżu Marek Okopiński, a po jego odejściu we wrześniu 1988 dyrekcję sceny samego Teatru Rzeczypospolitej przejął wieloletni zastępca ostatnich czterech dyrektorów Teatru Dramatycznego - Mieczysław Marszycki.
Oprócz organizowania gościnnych występów teatrów polskich i zagranicznych w stolicy a także czynnej ich wymiany w kraju w formie wyjazdów zespołów warszawskich do innych miast, w 1987 teatr przejął organizacyjnie wznowione po wieloletniej przerwie Warszawskie Spotkania Teatralne. 20 czerwca 1990 odbyła się ostatnia prezentacja Teatru Rzeczypospolitej w postaci widowiska Lwów semper fidelis z Teatru im. J. Osterwy z Lublina, wedle scenariusza i w reżyserii Andrzeja Rozhina. Teatr zakończył działalność 31 grudnia 1990.
Najpełniejszy indeks siedmioletniej - artystycznej i upowszechnieniowej działalności Teatru Rzeczypospolitej – łącznie z pełnym jego repertuarem – zamieszczono w rocznikach „Almanachu Sceny Polskiej”. Oprócz wymienionych powyżej, do bardziej znanych prezentujących swoje spektakle reżyserów należy zaliczyć m.in. Mikołaja Grabowskiego, Stanisława Hebanowskiego, Ryszarda Majora, Tadeusza Minca, Macieja Prusa, Janusza Wiśniewskiego, Jerzego Zegalskiego.