Bitwa pod Dziwnówkiem – walki prowadzone przez 2 Warszawską Dywizję Piechoty w ramach operacji pomorskiej.

12 i 13 marca 1945 oddziały 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. Henryka Dąbrowskiego prowadziły ciężkie walki z okrążonymi na zachód od Trzebiatowa oddziałami Wehrmachtu, które usiłowały przedostać się na wyspę Wolin.

Przebieg bitwy Działania niemieckie Przed pododdziałami polskimi działały niemieckie bataliony 6 Lotniczej Szkoły Łączności, 56 pułku piechoty 5 Dywizji Lekkiej, oraz z fortecznego pułku „Swinemünde”. Uderzyły one wzdłuż wybrzeża morskiego, zepchnęły na południe oddziały sowieckiej 207 Dywizji Piechoty i opanowały Pobierowo, Łukęcin oraz Wrzosowo. Działanie wojsk lądowych wspierało lotnictwo, artyleria nadbrzeżna z rejonu Dziwnowa oraz z krążowników „Lūtzow” i „Admiral Scheer”. Opanowany „korytarz” o szerokości 2–3 km posłużył Niemcom do wyprowadzenia zablokowanych wcześniej wojsk w kierunku Dziwnowa i na wyspę Wolin.

Walki 2 Dywizji Piechoty Dowódca 3 Armii Uderzeniowej podporządkował polską 2 DP wzmocnioną 13 pułkiem artylerii pancernej dowódcy 79 Korpusu Piechoty gen. mjr.