Daniele Rosa (ur. 29 października 1857 w Susie, zm. 28 kwietnia 1944 w Novi Ligure) – włoski zoolog, ewolucjonista.
Rosa opublikował kilka prac na temat ewolucji, m.in. książkę z 1899 roku La riduzione progressiva della variabilità (wł. „O progresywnej redukcji zmienności”) oraz publikację Ologenesi – Nuova Teoria dell' Evoluzione e della Distribuzione dei Viventi (wł. „Hologeneza – nowa teoria ewolucji i geograficznego rozprzestrzenienia życia”) z 1918 roku. W drugiej z nich Rosa twierdził, że gatunek zawsze dzieli się na dwa gatunki potomne – niezależnie od okoliczności, nawet w stabilnym środowisku – z których jeden ewoluuje w szybszym tempie niż drugi. Według teorii Rosy gatunki ewoluują powoli, a proces ten dotyczy wszystkich jego przedstawicieli (stąd nazwa „hologeneza”, od greckiego słowa holos – „wszystko”). Niektórzy naukowcy, jak antropolog G. Montandon, zgadzali się z poglądami Rosy, podczas gdy inni, np. George Gaylord Simpson, odrzucali je. Simpson określił jego teorie jako „największe kuriozum w historii nauki, niewymagające dalszego komentarza”. Poglądów Rosy bronił m.in. Giuseppe Colosi, jego ostatni student. Przez niektórych Rosa był określany nawet jako pseudonaukowiec, jednak zdaniem Michele Luzzatto i współpracowników w rzeczywistości nim nie był, mimo iż jego teorie okazały się niesłuszne.