Henriette Hendel-Schütz, właśc. Johanne Rosine Henriette Hendel-Schütz (ur. 13 lutego 1772 w Döbeln (Saksonia), zm. 4 marca 1849 w Koszalinie) – niemiecka aktorka teatralna, mistrzyni pantomimy.
Urodziła się w rodzinie aktorskiej podczas podróży trupy teatralnej z Gothy do Wrocławia. Od dzieciństwa występowała razem z ojcem na scenie. Wcześnie zaczęła uczyć się śpiewu i tańca u Georga Antona Bendy i Antona Schweitzera w Gocie. Pierwszą poważną rolę zagrała w wieku dziewięciu lat, tańczyła w balecie w Teatrze Narodowym w Berlinie. W tym czasie uczęszczała do szkoły francuskiego i uczyła się pantomimy zgodnie z podręcznikiem Johanna Jacoba Engela. Jej pobyt w Berlinie zakończył się w 1785, kiedy to wyjechała na zaproszenie margrabiego Heinricha Friedricha do Schwedt, gdzie grała w tamtejszym teatrze. Poza grą aktorską była również subretką.
Mając 16 lat poślubiła muzyka Johanna Eunicke i przeprowadziła się wraz z mężem do Frankfurtu nad Menem. Tam poznała malarza Johanna Georga Pforra, w którego atelier zetknęła się z Friedrichem Rehbergsem tworzącym „żywe obrazy”, w których brała udział Emma Hamilton. Będąc pod ich ogromnym wrażeniem postanowiła stworzyć podobny program artystyczny dla siebie.