W nocy z 8 na 9 września główne siły brygady odeszły pod osłoną szwadronów 24 puł do Łańcuta. Stanowisko dowodzenia brygady znajdowało się na zamkuPlenipotent hrabiego A. Potockiego prosił o uszanowanie neutralności zamku, lecz płk Maczek nie zgodził się na to. A. Zawilski; Boje polskiego września s. 473
Około godz. 13 pod miasto podeszły niemieckie czołgi rozpoznawcze. Udało im się przeprawić przez Wisłok na południe od Rzeszowa. O 15:30 Niemcy uderzyli czołowo na Łańcut 60 czołgami. Natarcie odparły polskie działa przeciwpancerne. Równocześnie nieprzyjaciel, stosując obejście, uderzył na dywizjon rozpoznawczy mjr. Ksawerego Święcickiego. Ten nie wytrzymał uderzenia i wycofał się spod Albigowej. Dowodzony osobiście przez płk. Maczka kontratak kompanii TKS odtworzył przedni skraj obrony. Niemcy zdecydowali się na obejście Łańcuta drogami bocznymi od południa w kierunku na Przeworsk. Płk Maczek początkowo planował częścią sił oderwać się od przeciwnika i zagrodzić drogę niemieckim kolumnom w Przeworsku. Jednak Niemcy rozpoznali manewr i natarciem nocnym zdobyli Łańcut. Oddziały brygady wycofały się częściowo na Przeworsk, częściowo na północ. Niemcy zaatakowali też RadymnoZob. więcej: Zbigniew Moszumański, Obrona Radymna w 1939 r., „Rocznik Przemyski” 2004, t. XL, z. 1, Historia Wojskowości, s.