Hana Ponická (ur. 15 lipca 1922 w Haliču, zm. 21 sierpnia 2007 w Bańskiej Bystrzycy) – słowacka pisarka, publicystka i tłumaczka.
Elementy biografii Po maturze (1940) studiowała medycynę, ale studiów nie ukończyła. Brała udział w słowackim powstaniu narodowym. W latach 1948–1950 mieszkała z mężem, poetą Štefanem Žárym, w Rzymie. Po powrocie do ojczyzny pracowała jako redaktorka. W latach 1968–1972 redagowała pismo „Smena na nedeľu”, ale zwolniono ją z pracy za protesty przeciwko inwazji wojsk Układu Warszawskiego w 1968. Była jednym z nielicznych słowackich sygnatariuszy Karty 77. W 1981 stała się jej rzeczniczką. W 1988 była sądzona za wspomnienia o roku 1968. W okresie tzw. normalizacji miała całkowity zakaz druku. Jej Zapiski lukavickie, proza o charakterze autobiograficzno-dokumentalnym, wyszły w wydawnictwie emigracyjnym ('68 Publishers, Toronto).
W 1996 została odznaczona Medalem Za zasługi I stopnia.
Twórczość Utwory dla dorosłych 1959 – Ábelovský dom 1964 – Prísť, odísť, opowiadania 1968 – Bosými nohami, opowiadania 1974 – Janko Novák 1989 – Lukavické zápisky 1990 – Milan Rastislav Štefánik