Zygmunt Ochmański (ur. 2 października 1922 w Warszawie, zm. 10 czerwca 2003Polonia 'Ole nr 7 (31) lipiec 2003 r., s. 21, ) – polski piłkarz, grający na pozycji prawego pomocnika. Przez całą piłkarską karierę związany był z klubami warszawskimi. Jako jeden z nielicznych wraz z trzema z nich grał w I lidze.
Kariera klubowa Piłkarską karierę rozpoczynał w Orkanie Warszawa, w którym grał w 1937. Później trafił do Skry Warszawa. W trakcie II wojny światowej w okupowanej Warszawie brał udział w podziemnych rozgrywkach piłkarskich, reprezentując drużynę Wawelu Warszawa. W 1944 roku, podczas powstania warszawskiego przeszedł szlak powstańczy (Wola, Starówka, kanały, Śródmieście w batalionie „Chrobry”).
Po zakończeniu działań wojennych w 1945 wznowił karierę i został piłkarzem Polonii Warszawa, w której stał się kluczowym zawodnikiem. Wraz z nią w sezonie 1946 zdobył mistrzostwo Polski, które był wielką sensacją – pierwsze powojenne Mistrzostwo Polski w piłce nożnej zdobyła drużyna ze zrujnowanego miasta, zespół bez stadionu, trenera i pieniędzy. 28 listopada 1948, w meczu z AKS Chorzów, który jego zespół wygrał 4:1, Ochmański zdobył jubileuszowego, 450 gola Polonii w I lidze.