Polskie ultimatum wobec Litwy – ultimatum wysunięte 17 marca 1938 roku, dotyczące polskiego żądania normalizacji stosunków dyplomatycznych pomiędzy Polską a Litwą; zostało przyjęte przez rząd litewski 19 marca tegoż roku.
Historia Od czasu buntu Żeligowskiego i zajęcia Wilna w 1920 rząd litewski odmawiał ponownego nawiązania stosunków dyplomatycznych z Polską. Rząd litewski cały czas stał na stanowisku, że zajęcie to było sprzeczne z prawem, i że Wilno jest prawowitą stolicą Litwy. Powołując się na brak układu pokojowego (umowa suwalska i traktat w Kownie wprowadzały jedynie rozejm), strona litewska utrzymywała, że między oboma państwami trwa stan wojnyStanowisko to było podtrzymywane, pomimo iż w grudniu 1927 na spotkaniu w Genewie premier Polski Józef Piłsudski skłonił premiera Litwy Voldemarasa do zaprzeczenia, jakoby oba kraje były w stanie wojny. Jednak Voldemaras uniknął przy tym oświadczenia, że panuje pokój. Rada Ligi Narodów w uchwale z 10 grudnia uznając że stan wojny między dwoma członkami Ligi nie da się pogodzić z duchem i brzmieniem Paktu przyjęła do wiadomości uroczyste oświadczenie przedstawiciela Litwy, ze Litwa nie uważa się za będącą w stanie wojny z Polską i że wobec tego panuje pokój między obu krajami. Tekst fr.: Journal Officiel de la Société des Nations t. IX. Nr. 2, Février 1928 s.