Gnejusz Flawiusz, Gnaeus Flavius (przełom IV i III wieku p.n.e.) – rzymski polityk i prawnik, autor rozpraw prawniczych, reformator prawa. Jako pierwszy ujawnił publicznie formuły aktów prawnych, skarg procesowych oraz kalendarz religijny, dotychczas znane tylko pontyfikom, przyczyniając się do demokratyzacji prawa w starożytnym Rzymie i przyspieszając jego rozwój.
Był synem wyzwoleńca. Sprawował funkcję sekretarza cenzora Appiusza Klaudiusza Ślepego, co pozwoliło mu poznać procedury prawne.
Prawo starorzymskie (ius civile, ius Quiritium) charakteryzowało się ścisłym formalizmem postępowania procesowego. Dla wniesienia, utrzymania skargi i obrony przed nią konieczne było zastosowanie wymaganych słów (certa verba) i wykonanie przy tym określonych rytuałów (gestów). Błędy powodowały przegranie procesu czy nawet niemożność jego rozpoczęcia. Znajomość formuł i działań, dającą im wyłączność interpretacji działań prawnych i decydowania o ich skuteczności, posiadali i starali się utrzymać w tajemnicy pontyfikowie (najwyżsi kapłani) wywodzący się wówczas wyłącznie z patrycjuszy, co pozwalało utrzymać patrycjuszom przewagę nad plebejuszami w walce o wpływ na rządy w państwie. Gnejusz Flawiusz (prawdopodobnie w 304 r.