Pierwszą kobietą posiadającą fryzurę bob była Eve Lavalliere, którą obciął na potrzeby sztuki teatralnej w roku 1909 Antoni Cierplikowski (Antoine). Dopiero dekadę później fryzury bob stały się nadzwyczaj popularne, co przyczyniło się również do wzrostu liczby kobiet noszących tradycyjne krótkie włosy. Tradycyjny bob z lat 20. przeważnie posiada prostą grzywkę nie dłuższą niż do linii brwi. Włosy są ścięte wokół głowy do równej długości (zazwyczaj włosy sięgają nieco poniżej uszu). Włosy zasłaniają uszy. Włosy z tyłu głowy, poniżej linii bob bardzo często są ścinane do długości kilku milimetrów lub centymetrów. Czasem spotyka się fryzury z całkowicie ogoloną dolną częścią głowy.
W latach 60. XX wieku fryzury bob znów zaczęły być modne. Kobiety obcinały się według standardów z poprzednich dekad. Wprowadzono również fryzurę typu A Line. Bob A Line jest fryzurą asymetryczną - z przodu długą (włosy sięgają nawet linii szczęki), a z tyłu stającą się coraz krótszą (włosy skracają się ku górze). Poniżej linii bob włosy starannie przycinano tak, by osiągnąć łagodne przejście pomiędzy górną a dolną częścią głowy.
Fryzura typu bob stała się szczególnie modna w latach 20. XX wieku.