Typ IIː dodatkowa redundancja jest przesyłana dopiero wtedy, gdy jest potrzebna do poprawnego zdekodowania danych. Kolejne transmisje tego samego pakietu nie muszą zatem zawierać identycznej kopii danych, lecz mogą dostarczać dodatkowych informacji związanych z zastosowanym kodowaniem. Informacje te są łączone z informacjami uzyskanymi podczas wcześniejszych transmisji, co odpowiada mechanizmowi IR. Typ IIIː podobny do HARQ typu II, ale w każdej retransmisji przesyłane są dane użytkownika oraz dodatkowa redundancja. W wyniku tego każda pojedyncza transmisja zawiera informację wystarczającą do niezależnego odtworzenia danych bez konieczności korzystania z wcześniejszych transmisji (self-decodability). Odbiornik może zatem poprawnie zdekodować daną transmisję również bez korzystania z informacji uzyskanych podczas wcześniejszych prób.
Ze względu na sposób określania momentu retransmisji wyróżnia się synchroniczne HARQ (SHARQ) oraz asynchroniczne HARQ (AHARQ). W SHARQ retransmisje mogą odbywać się w określonych, z góry ustalonych odstępach czasu, dzięki czemu nie jest konieczna dodatkowa sygnalizacja określająca moment retransmisji. W AHARQ moment retransmisji jest natomiast ustalany przez nadajnik, co pozwala dynamicznie dostosowywać jej termin do aktualnych warunków transmisji.
Przypisy
Kategoria:Kontrola błędów