Powyższe zasady nie zostały zaczerpnięte z początkowych badań nad stylami przywiązania, ale są to działania, które rodzice mogą podjąć, by „zestroić się” ze swoimi dziećmi, być „konsekwentnie wrażliwymi na ich potrzeby” oraz „dostępnymi fizycznie i emocjonalnie”, co jest kluczowe dla wytworzenia u nich bezpiecznego stylu przywiązania.
Zasady te interpretuje się na liczne sposoby. Wiele osób, preferujących rodzicielstwo bliskości, wybiera jednocześnie naturalne życie rodzinne (ang. natural family living – NFL), czyli m.in. naturalny poród, poród domowy, rezygnację z pracy zawodowej jednego z rodziców, wspólne spanie (ang. cosleeping), karmienie piersią, noszenie dzieci czy domową edukację.
Dr Sears nie zakłada jednak, że każdy rodzic powinien w restrykcyjny sposób stosować się do wszystkich wymienionych zasad, ale zachęca rodziców, by wykazywali się kreatywnością w kwestii zaspokajania potrzeb swoich dzieci.
Zwolennicy rodzicielstwa bliskości cenią w nim bezpieczną więź między dziećmi a ich głównymi opiekunami, najczęściej rodzicami. Przy czym bezpieczna więź może też zostać nawiązana z innymi osobami, które zajmują się dzieckiem.