Józef Baczyński, zwany Skawickim (ur. w Skawicy, zm. 1736 w Krakowie) – postać historyczna, zbójnik grasujący w latach 1732–1735 na terenie Beskidów: Żywieckiego, Małego, Makowskiego, Wyspowego oraz Gorców.
Życiorys Józef Baczyński urodził się w biednej chłopskiej rodzinie komorników. Jak wynika z ksiąg metrykalnych parafii makowskiej, do której wówczas Skawica należała, rodzina Baczyńskich pojawiła się w tej wsi na tzw. Gołyni dopiero pod koniec XVII w. Przypuszcza się, że przybyła ze wsi Baczyn i stąd poszło nazwisko zbójnikaBubak Zygmunt: Józef Baczyński, zbójnik beskidzki, w: "Wierchy" R. 29 (1960), wyd. Kraków 1961, s. 236-239. Młodość spędził na służbie u bogatszych gospodarzy. Przed 1732 r. ożenił się i zamieszkał u szwagra we wsi Jaszczurowa koło Wadowic. Zbójnicki proceder rozpoczął 25 kwietnia 1732, napadając wraz z innymi zbójnikami na bogatego krawca Sowę we wsi Mikołaj (obecnie część Wadowic). Wkrótce połączył swe siły z grupą braci Giertugów i razem dokonali w 1733 r. napadu na browar w Dobczycach. Po schwytaniu i uwięzieniu braci Giertugów, Baczyński został harnasiem bandy, której kryjówki znajdowały się m.in. na stokach Mogielicy, w Ochotnicy oraz nad Białą Wodą. Dokonywała ona licznych napadów, m.in. na dwory szlacheckie w Jaszczurowej, Śleszowicach, Tłuczaniu i Łętowni.