Giovan Battista Contini (ur. w 1642 w Montalcino, zm. 1723 w Rzymie) – włoski architekt, aktywny w epoce baroku.
Contini był uczniem Carla Fontany i Berniniego. Rozpoczął samodzielną praktykę w 1658, stając się czołowym architektem Stolicy Świętej po śmierci Berniniego. Współpracował z Carlo Fontaną w latach 1689–1704 w wytyczeniu i przy projektowaniu ogrodu w Cortile del Belvedere w Rzymie.
Specjalizował się w projektowaniu wystrojów kaplic rodowych patrycjatu rzymskiego (ołtarze, tablice nagrobne, katafalki i nagrobki naścienne upamiętniające zmarłych).
Działał przede wszystkim w Rzymie i na terenie Lacjum. Projektował też dla innych miast Półwyspu Apenińskiego. W latach 1683–1719 był wykładowcą, a nawet rektorem rzymskiej Akademii Świętego Łukasza.
Dzieła Continiego w Rzymie thumb|150px|Dawny kościół Santa Maria della Visitazione e San Francesco di Sales w Rzymie 1671 - Kaplica św. Katarzyny, Kościół św. Sabiny na Awentynie ok.