Kajzer, Chronologia dwóch kodeksów Legendy Śląskiej w świetle analizy militariów, Kwart. Hist. Kul. Mat. 17 (1969), s. 513; zob. Też A. Karłowska-Kamzowa, Fundacje artystyczne księcia Ludwika I brzeskiego, Opole-Wrocław 1970, s. 34; K. Turska, Świecka odzież średniowieczna na Śląsku na podstawie obrazowej legendy św. Jadwigi, Kwart. Hist. Kul. Mat. 19 (19710, zwł. s. 647, 652–655).. Stoi tam grupa dworzan niemieckich oraz polskich, która została wyraźnie celowo skontrastowana: Polacy mają tam wysoko podgolone głowy (wygolone są skronie i najwyraźniej kark), gładko ogolone twarze (z wyjątkiem brodatego księcia), szaty o prostym kroju barwy lnu oraz białe chusty owinięte wokół szyi ze sterczącymi końcami tkaniny, w przeciwieństwie do Niemców, którzy mają szaty kolorowe i fantazyjne, długie włosy aż na ramiona oraz przeważnie brody (niebrodate postacie to zapewne dworni młodzieńcy). Broda Henryka miała podkreślać jego mniszą pokorę, ale na ogół w XIII wieku było to zjawisko najwyraźniej na tyle nietypowe, że ok. 1300 nawet sam autor Żywota św. Jadwigi wysilił się na dokładne wyjaśnienia tego postępkuMPH IV, s.