Some applications of the infinitesimal-holonomy group to the Petrov classification of Einstein spaces J. Math. Phys. 2, 327..
Od 1962 do 1972 przebywał na University of Texas at Austin. W 1962 odkrył metrykę Kerra opisującą czasoprzestrzeń masywnego wirującego obiektu, będące jednym ze ścisłych rozwiązań równań Einsteina w próżni. Praca ta została zaprezentowana na Międzynarodowym Symposium Astrofizyki Relatywistycznej w Austin. W 1963 Kerr opublikował swoje odkrycie w czasopiśmie naukowym Physical Review LettersR.P. Kerr, (1963). Gravitational field of a spinning mass as an example of algebraically special metrics, Phys. Rev. Lett. 11, 26. Od 1965 r. współpracował z A. Schildem nad czasoprzestrzenią Kerra-SchildaR.P. Kerr, A. Schild, (1965a). A new class of vacuum solutions of the Einstein field equations, Atti del Congregno Sul la Relativita Generale: Galileo CentenarioR.P. Kerr, A. Schild,(1965b). Some algebraically degenerate solutions of Einstein’s gravitational field equations, Proc. Sym. in Applied Math. XVII, Edited by R. Finn. American Math. Soc, Providence, Rhode Island, 199-209. W 1972 wrócił do Nowej Zelandii, na Wydział Matematyki Uniwersytetu w Canterbury. W lutym 1993 roku Roy Kerr przeszedł na emeryturę. Był promotorem sześciu prac doktorskich. Kerr otrzymał wiele znaczących odznaczeń i nagród, w tym m.in.