Rudolf Niemira (ur. 1 maja 1886 w Święcianach, zm. 6 sierpnia 1952 w Balochmyle, w Szkocji) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego i generał brygady Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 1 maja 1886 w Święcanach na Wileńszczyźnie w rodzinie Rudolfa i Heleny z Hryniewiczów. Ukończył w Wilnie szkołę wojskową, studiował też ekonomię w Kijowie. Od 1911 żołnierz w Armii rosyjskiej. Od listopada 1917 w stopniu kapitana służył w I Korpusie Polskim, gdzie został wyznaczony na stanowisko dowódcy baterii. W marcu 1919 objął dowództwo I dywizjonu 1 pułku artylerii lekkiej Wielkopolskiej, który 21 września 1919 przemianowano na 1 pułk artylerii polowej Wielkopolskiej. Od marca do września 1919 dowodził dywizjonem w walkach z Ukraińcami. Dowodzony przez niego pododdział stanowił artylerię Grupy Wielkopolskiej generała Daniela Konarzewskiego. Za wyjątkową odwagę w walkach pod Barem i Husiatyniem odznaczony Orderem Virtuti Militari. 23 maja 1919 na wniosek głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim Komisariat Naczelnej Rady Ludowej mianował go majorem w artylerii ze starszeństwem z 1 października 1917Tygodnik Urzędowy Nr 16 z 4 czerwca 1919 roku, dekret nr 55..