Świątynia Sześciu Banianów (chiń.: 六榕寺; pinyin: Liù Róng Sì) – buddyjska świątynia w Kantonie, w Chinach. Zbudowano ją okresie dynastii Liang, była przebudowywana w późniejszych okresach, kilkukrotnie zmieniano też jej nazwę.

Historia Świątynia została wzniesiona w 537 roku za panowania cesarza Wu, nazwano ją wtedy Baozhuangyan. W 989 roku budynek uległ zniszczeniu w pożarze. W 1097 roku przebudowano świątynną pagodę, nadając jej ośmiokątny kształt. Obecna nazwa świątyni według tradycji została jej nadana w okresie dynastii Song przez pisarza Su Shi, który podczas swojej podróży na północ odwiedził świątynię i dostrzegł rosnące tam sześć banianów. W 1373 roku, w początkach panowania dynastii Ming, ponownie przebudowano zniszczoną w kolejnym pożarze pagodę. Budynek został wyremontowany w 1900 roku.

Obecnie jest jednym ze 142 głównych klasztorów Chin.

Architektura Przy bramie wejściowej mieści Pawilon Tianwang z posągiem śmiejącego się Buddy. Za budynkiem znajduje się Pawilon Weituo, nazwany na cześć generała, który według legendy odzyskał skradzione relikwie buddyjskie.