umiłowanie losu) .
W tym właśnie odniesieniu można tłumaczyć tytuł książki, której celem nie było wyłącznie szkicowanie paraleli odnoszących się do Chrystusa, lecz zasugerowanie pewnego kontrastu pomiędzy nim a Nietzschem – obaj związani są ze słowami ecce homo (łac. oto człowiek) w pewien sposób – Nietzsche poprzez tytuł książki, Jezus poprzez tradycję biblijną, lecz głównym przesłaniem filozofa była myśl, że bycie prawdziwie człowiekiem, choć pozostawionym samemu sobie (tak jak było to udziałem Nietzschego) jest o wiele lepsze i chwalebniejsze od bycia Chrystusem.
Jednym z głównych celów „Ecce Homo” było również zaproponowanie przez Nietzschego własnej perspektywy wobec wykonanej przez niego pracy: jako filozofa i jako jednostki ludzkiej. Kierunkiem, jaki Nietzsche obrał w książce pisząc w hiperbolicznym stylu charakterystycznym dla jego ostatnich prac (1886–1888) jest opisanie swego dzieciństwa, swych indywidualnych przeżyć i swej wizji ludzkości.