Po prawej stronie widoczna jest samotna Maria wspinająca się po schodach, a jej sylwetka podkreślona jest złotą aureolą. Stopni prowadzących do świątyni jest piętnaście, co ma odwoływać się do ilości psalmów odmawianych przez pielgrzymów wchodzących do świątyni. Maria jest obserwowana przez tłum, w którym znajdują się starzy już rodzice — Anna i Joachim (mężczyzna trzymający rękę na ramieniu kobiety, odwrócony plecami do widza).
Widz ma okazje obserwowania jednej lub drugiej kompozycji, a rozmiar dzieła (pawie 8 metrów szerokości) podkreśla efekt dwudzielności i ciągłości sceny.
Według jednej z hipotez cała ukazana scena jest alegorycznym przedstawieniem drogi ludzkości podążającej ku Zbawieniu. Przedstawione detale: marmurowe popiersie, starsza kobieta, kapłani i świątynia są symbolami Starego Testamentu. Maria wchodząca po stopniach i postacie u stóp schodów są zwiastunem nowej epoki, nowego Bożego Prawa (sub lege) przynoszącego Bożą łaskę (sub gratia).
Badania radiograficzne wykazały, iż w lewym oknie widocznego budynku (nad postacią Marii) w miejsce dwóch kobiet Tycjan umieścił swój autoportret oraz podobiznę zmarłej w 1530 roku żony Cecylii. U podnóża schodów w żółto-szarej sukni stoi jego córka Lawinia.