Mimo poważnej choroby w grudniu 1980 został aresztowany (podobnie jak kilku innych czołowych działaczy KPN) i sądzony w pierwszym procesie przywódców KPN. Wyszedł na wolność w czerwcu 1981. Kontynuował działalność w KPN. 6 grudnia 1981 został ponownie aresztowany. 8 października 1982 Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego skazał go na 2 lata pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 5 lat (z uwagi na stan zdrowia). W latach 1982–1984 był jedną z trzech osób, które reprezentowały Radę Polityczną KPN.

W grudniu 1984 wystąpił z KPN, a w styczniu 1985 był jednym z założycieli Polskiej Partii Niepodległościowej. W latach 1985–1990 przebywał na emigracji w Kanadzie, gdzie był przedstawicielem zagranicznym PPN, a potem tymczasowym rzecznikiem Porozumienia Partii i Organizacji Niepodległościowych, w którego skład weszła PPN. W 1990, po powrocie do Polski, ponownie wstąpił do KPN.

W 2009 prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył go pośmiertnie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Przypisy

Bibliografia Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956–89, tom 2, Warszawa 2002, s.