Jako komendant 20-osobowego oddziału POW w Latowiczu szkolił strażaków – peowiaków w zakresie służby wojskowej.
Pod przykrywką legalnej działalności pożarniczej (Ochotniczej Straży Pożarnej w Latowiczu) prowadził działalność narodowo–patriotyczną. W latach 1917–1918 działał konspiracyjnie na terenach powiatów: garwolińskiego, łukowskiego, radzymińskiego i kaliskiego. Ścigany przez okupanta zdołał uniknąć kolejnego aresztowania. 11 listopada 1918 dowodził oddziałem Polskiej Organizacji Wojskowej z Latowicza, kierował rozbrojeniem 35-osobowego posterunku żandarmerii niemieckiej w Latowiczu i posterunku w Seroczynie. Dnia 11 listopada 1918 dowodził oddziałem POW w bitwie z Niemcami pod Stoczkiem Łukowskim.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej został wcielony do 22 pułku piechoty, walczył na froncie. Dostał się do niewoli ukraińskiej, z której uciekł. Następnie przydzielony do batalionu zapasowego 22.pp, gdzie służył do lutego 1921.
Po zwolnieniu z Wojska Polskiego wrócił do Latowicza, gdzie prowadził karczmę i rzeźnię. Dekretem prezydenta Ignacego Mościckiego z dnia 16 marca 1933 został odznaczony Krzyżem Niepodległości.
W latach 1921–1935 sprawował funkcję naczelnika Ochotniczej Straży Pożarnej w Latowiczu.