Przy wciąż dużej różnicy sił w trakcie kampanii dochodziło raczej do licznych starć oddziałów niż całej armii. Doszło też jednak do co najmniej jednej decydującej bitwy (być może na terytorium dzisiejszej Badenii-Wirtembergii), jaka rozegrała się na moczarach, a w której uczestniczyła po obu stronach większa masa wojsk. Według wiadomości, jakie dotarły do nas, Rzymianom udało się zadać przeciwnikowi potężną klęskę. Osobisty przykład dawał sam cesarz (obdarzony zresztą niesłychaną siłą fizyczną), który wraz z żołnierzami walczył w pierwszym szeregu stojąc po pierś w wodzie. Podobno poza oficjalnymi relacjami przesłanymi do Rzymu Maksymin polecił namalować obraz tej bitwy i na pamiątkę umieścić go przed gmachem senatuHerodian, dz. cyt. VII, 2.8; potwierdza to Juliusz Kapitolinus w Historia Augusta, Dwaj Maksyminowie 13.. Działania trwały nie dłużej niż do początków zimy 235/236: wtedy Maksymin i jego wojska „z wielką liczbą jeńców, których ujął i z wielką zdobyczą” pomaszerowały do Panonii, by rozpocząć kolejną kampanię przeciw plemionom naddunajskimHerodian, dz. cyt. VII, 2.9..