Ch. Lanson i P. Tuffrau podkreślają impresjonistyczny styl utworu, opartego na opisach egzotycznej przyrody i ograniczającego do minimum samą akcję. Ilość opisów zawartych w utworze oraz ich szczególne znaczenie były zjawiskiem nowym w literaturze francuskiej. Bernardin de Saint-Pierre przyczynił się również do wzbogacenia literackiego języka francuskiego, wprowadzając do niego szereg terminów przyrodniczych, dotąd niewykorzystywanych w literaturze. Dzieło wyróżnia się bogactwem językowym, starannością i plastycznością opisów. Paweł i Wirginia poprzez miejsce akcji i styl nawiązuje do barokowych sielanek (powieści pasterskie, np. Astrea), jednak różni się od nich tragicznym zakończeniem i podniesieniem rangi i dokładności opisu przyrody.
Ci sami autorzy uważają, że Paweł i Wirginia jest szczytowym rozwinięciem filozofii russoistycznej z głoszonym przez nią umiłowaniem natury, w czym upatrują również źródeł ogromnego sukcesu dzieła, odmiennego od popularnych w XVIII w. tekstów chwalących przede wszystkim potęgę rozumu człowieka.