W latach 1921–1923 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1923, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko wykładowcy. 31 marca 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 70. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 1 grudnia tego roku został przeniesiony do 61 pułku piechoty wielkopolskiej w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy III batalionu, z równoczesnym wyznaczeniem „na dochodzącego wykładowcę” w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów. Od 1927 pracował w Oddziale III Sztabu Generalnego WP w Warszawie jako kierownik referatu, a następnie szef wydziału. W okresie 1930–1932 pełnił obowiązki zastępcy dowódcy 68 pułku piechoty we Wrześni, a od października 1932 do wybuchu II wojny światowej szefa Wydziału Mobilizacji i Uzupełnień Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W okresie międzywojennym należał do Ligi Morskiej i Kolonialnej, gdzie był m.in. członkiem zarządu Obwodu w Grodnie i Okręgu w Białymstoku.