Lisola mniemał, że to królowa głównie dąży do reformy sejmowej, aby tem łatwiej osadzić na tronie Francuza; więc podburzył do oporu biskupa krakowskiego Trzebickiego, marszałka nadwornego Łukasza Opalińskiego i Jana Leszczyskiego, wojewodę poznańskiego – Władysław Konopczyński, Liberum Veto, Kraków Warszawa 1918, s. 275, na podstawie: Antoni Walewski, Historya wyzwolonej Rzeczypospolitej wpadającej pod jarzmo domowe za panowania Jana Kaźmierza, 1655 – 1660 Kraków 1872, t. 2, s. 64n.. Doprowadziło to do ostrego konfliktu pary królewskiej z posłem i jego dymisji. Lata 1662–1663 Lisola ponownie spędził na dworze elektora brandenburskiego, tym razem jednak w Berlinie (poprzednio, tj. w styczniu oraz w lipcu-wrześniu 1657 w Królewcu). Udało mu się wtedy pozyskać pomoc Fryderyka Wilhelma w wojnie z Portą. Niewyjaśniona natomiast pozostała sprawa utraconego przez Hohenzollernów w 1622 księstwa karniowskiego, które przez długie lata pozostawało sprawą sporną w stosunkach między Austrią i Brandenburgią.