Na stanowisko cesarza decydujący wpływ miała wtedy profrancuska polityka Lobkowitza, niezgodna z celami dyplomacji Lisoli, realizowanej zresztą bardzo indywidualnie.
Dopiero agresja Ludwika XIV na Holandię zmieniła stanowisko Leopolda I, dzięki czemu udało się Lisoli zawrzeć holendersko-austriacki traktat z 30 VIII 1673L. Hüttl, Franz Paul Lisola..., s. 687., zakładający wspólną walkę z Francją. W rok później z inicjatywy Lisoli porwany został przywódca antycesarskiej opozycji w Rzeszy Wilhelm Egon von Fürstenberg, dzięki czemu udało się zneutralizować w znacznym stopniu francuskie wpływy w cesarstwie.
Lisola zmarł 19 grudnia 1674, pochowano go w Schottenkirche w WiedniuM. Baumann, Das publizistische Werk..., s. 159..
Żoną dyplomaty była córka muzyka z kapeli cesarskiej, Cecylia Lisola. Ich córka Elżbieta wydana została za mąż za barona von SprangTamże, s. 130..