W analizie "Urban Development and the Politics of the Creative Class" (“Rozwój miast a polityka klasy kreatywnej”) Ann Markusen (2006) wykazuje, że pracowników uznawanych za członków klasy kreatywnej nie cechuje poczucie tożsamości grupowej, niekoniecznie też wykonują zawody, których nieodłącznym elementem jest kreatywność. Markusem zwraca również uwagę na fakt, że definicja opiera się głównie na osiągnięciach w edukacji, sugerując, że współczynniki Floridy stają się nieważne, gdy przeprowadza się badania pod kątem edukacji (s. 1923). Praca Jamie Pecka (2005) „Struggling with the Creative Class” („Trudności z klasą kreatywną”) pokazuje, że teoria nie proponuje żadnego mechanizmu przyczynowego i jest oparta na logice błędnego koła. John Montgomery (2005) pisze, że “Floryda zaprojektował zestaw współczynników, które po prostu odzwierciedlają zasadnicza prawdy o kreatywnych środowiskach czy dynamicznych miastach”. Montgomery nie zgadza się, że Florida uznał Manchester i Leicester, a nie Londyn za przodujące miasta Wielkiej Brytanii.