W jej skład wchodzą zarówno naukowcy i inżynierowie, kadry akademickie, poeci i architekci, jak również „ludzie pracujący w szkolnictwie i rozrywce, artyści i muzycy, czyli ludzie, których funkcją ekonomiczną jest tworzenie nowych idei i pomysłów, nowych technologii i nowych treści kreatywnych” (Florida 2010, s.31). Projekty tej grupy uznaje się za użyteczne i mające szerokie zastosowanie. Inny sektor klasy kreatywnej obejmuje stanowiska, które wymagają wyższych kwalifikacji akademickich (Florida, 2010). Do tej podgrupy twórczych profesjonalistów należą specjaliści w dziedzinie służby zdrowia i menedżerowie biznesu. Celem ich pracy jest opracowywanie i tworzenie nowego podejścia do problemów. We współczesnym społeczeństwie globalnym kreatywność staje się coraz większym atutem. Z perspektywy pracodawców jest sposobem wyrażania siebie, dzięki czemu pracownik osiąga satysfakcję z wykonywanej pracy. Około 38, 3 milionów Amerykanów i 30% amerykańskiej siły roboczej utożsamia się z klasą kreatywną. Liczba ta wzrosła o ponad 10% na przestrzeni ostatnich 20 lat. Klasa kreatywna wyróżnia się również odrzuceniem tradycyjnego pracowniczego ubioru i zachowań. Jej członkowie ustalają własne godziny urzędowania i kanon stroju w miejscu pracy, często zastępując krępujące garnitury i krawaty swobodnym odzieniem.