Widząc kluczową rolę silnej klasy kreatywnej w globalnej ekonomii, Europa poszła w ślady Ameryki i obecnie dane dla tych dwóch części świata są niemal równe, a miasta zaczęły rywalizować między sobą o członków tej klasy. Na podstawie badań empirycznych przeprowadzonych w 90 krajach, Rindermann, Wailer i Thompson (2009) udowodnili, że szczególnie uzdolnione klasy są odpowiedzialne za wzrost ekonomiczny, stały rozwój demokratyczny i uznane wartości polityczne (skuteczne rządy, rządy prawa, wolność). Skupiska klasy kreatywnej Analizy spisów ludności i danych gospodarczych przedstawione przez Floridę w Narodzinach klasy kreatywnej (2010), Cities and the Creative Class (2004) i The Flight of the Creative Class (2007), przez Davida Brooksa w Bobos in Paradise (termin bobos jest tu odpowiednikiem klasy kreatywnej Floridy) oraz przez Ross Honeywill w NEO PowerNEO Power (która wprowadza określenie NEO Neighborhood – NEO dzielnicy) wykazały, że miasta, które przyciągają i przytrzymują klasę kreatywną kwitną, natomiast te, którym się to nie udaje, tkwią w stagnacji.