Oficer kontraktowy II RP – oficer nie posiadający obywatelstwa polskiego, odbywający służbę w Wojsku Polskim na podstawie indywidualnego kontraktu.
Pierwszymi oficerami kontraktowymi w Wojsku Polskim byli oficerowie francuscy, skierowani w 1919 do armii polskiej w charakterze instruktorów i doradców. Ich służbę sankcjonował rozkaz Ministerstwa Spraw Wojskowych z 31 grudnia 1919 o zasadach służby wojskowej w armii II RPW sprawie przyjmowania do W. P. obywateli państw obcych. W celu uniknięcia dyplomatycznych nieporozumień rozkazuję, by przy przyjmowaniu do Wojska Polskiego obywateli państw obcych odnośne władze żądały od nich wykazania z uzyskanego na to zezwolenia swego Rządu (Ministerstwa Wojny). O zezwolenie takie pragnący wstąpić do Wojska Polskiego może prosić także za pośrednictwem Rządu Polskiego (Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Warszawie). (Dziennik Rozkazów, 1920, R. 3, nr 1).. Kolejnym aktem prawnym była ustawa O podstawowych prawach i obowiązkach korpusu oficerskiego z 23 marca 1922 r.Dz.U. 1922 nr 32 poz. 256 Uzależniała ona zawarcie kontraktu od zgody Prezydenta RP (art. 3)Obywatele państw innych mogą w wyjątkowych wypadkach pełnić służbę w Wojsku Polskiem kontraktowo za osobnem zezwoleniem Prezydenta Rzeczypospolitej.