350px|thumb|Kaźń strzelców, obraz Wasilija Surikowa (1881) Powstanie strzeleckie (ros. Стрелецкое восстание) – drugi, za życia cara Piotra I, bunt strzelców moskiewskich.

Niektórzy historycy rosyjscy uważają, że strzelcy chcieli w ten sposób zaprotestować przeciwko „niezgodnym z prawosławiem” postępowym reformom Piotra I. Zdaniem innych był to ruch społeczny wymierzony przeciwko stosunkom pańszczyźnianym i ciężkiej służbie wojskowej.

Moskiewscy strzelcy, którzy brali udział w piotrowym pochodzie na Azow w latach 1695–1696, zostali pozostawieni w Azowie i innych pogranicznych fortecach jako garnizony. Jednak w roku 1697 cztery pułki strzeleckie zostały niespodziewanie przeniesione do Wielkich Łuk, a nie – jak spodziewali się strzelcy – do Moskwy. W drodze głodowali, a dobytek – w braku koni – musieli dźwigać sami. W marcu roku 1698 175 strzelców zdezerterowało i pospieszyło do Moskwy celem złożenia skargi na złe traktowanie. Nawiązali potajemnie kontakt z zamkniętą przez cara w Monasterze Nowodziewiczym Zofią Aleksiejewną, w nadziei na jej pośrednictwo.