Wietrzne Dziury (także Diabli Garnek) – szczyt w północno-wschodnim grzbiecie Wielkiej Prehyby (1191 m) w Beskidzie Sądeckimw Paśmie Radziejowej. Jego południowo-wschodni stok opada do potoku Borsudzyny, północno-zachodni do Przysietnickiego Potoku.
Szczyt i stoki Wietrznych Dziur porośnięte są lasem. W wyniku osunięcia się mas skalnych utworzył się tutaj rów grzbietowy, w którym znajdują się wydłużone wały zamknięte niszami o długości do 40 metrów, rozległe i głębokie do 3,5 metra rowy, których dna są wypełnione rumowiskiem skalnym, wreszcie wysoka na 15,5 metra ściana skalna, odsłaniająca silnie spękane piaskowce magurskie. W geomorfologii tego typu układ form jest uznawany za pakietowo-szczelinowe osuwisko konsekwentne, tj. takie, gdzie płaszczyzna osuwania pokrywa się z upadem warstw skalnych. W największym z tych zapadlisk znajduje się jaskinia Wietrzna Dziura. Na skałach można obserwować typową dla tych siedlisk roślinność. Są to kobierce mchów oraz paprocie: zanokcica skalna, paprotka zwyczajna, paprotnik Brauna i inne.
W czasie II wojny światowej instruktor sportowy Julian Zubek (ps.