Madonna z Więcławic – gotycka rzeźba przedstawiająca Matkę Boską z Dzieciątkiem w powszechnym około roku 1400 typie ikonograficznym zwanym Piękną Madonną, datowana na okres od końca XIV wieku do ok. 1420. Madonna pochodzi z kościoła św. Jakuba Mniejszego w Więcławicach, obecnie znajduje się w zbiorach Muzeum Archidiecezjalnego w Krakowie.
Opis Rzeźba jest wykonana z drewna lipowego, z tyłu wydrążona, polichromowana na podkładzie kredowym, złocona i srebrzona. Przedstawia Madonnę z Dzieciątkiem. Postać Madonny jest esowato wygięta, przedstawiona w kontrapoście z lewą nogą ugiętą w kolanie. Prawa ręka podtrzymuje Dzieciątko, lewa ujmuje poły płaszcza. Głowa jest pochylona w lewo, osadzona na długiej szyi. Twarz Madonny jest okrągła, oczy migdałowe, wydłużone, o brązowych tęczówkach, z mocno zaznaczonymi powiekami. Nos jest długi i wąski, usta drobne, czerwone. Karnacja w kolorze perłowym, policzki oraz podbródek zaznaczone kolorem różowym. Czoło Madonny jest wysokie i wypukłe. Brązowe włosy tworzą delikatnie równoległe fale, zakrywają uszy. Na głowie Madonny znajduje się wysoka złota korona z motywem trójliścia na sterczynach, inkrustowana trzema ciemnozielonymi kamieniami. Włosy upięte są z tyłu głowy welonem w kolorze płaszcza, który spływając na lewe ramię tworzy fałdę kaskadową.