Królestwo Izraela () – starożytne państwo na Bliskim Wschodzie, obejmujące znaczne tereny Palestyny. Powstało w wyniku rozpadu zjednoczonego państwa żydowskiego w 931/930 p.n.e., istnieć przestało w wyniku inwazji asyryjskiej w 722 p.n.e. Jego kolejnymi stolicami były Sychem, Penuel, Tirsa i Samaria. Przez historyków nazywane państwem północnym, dla odróżnienia od istniejącego na południu królestwa Judy.
Większość informacji na temat tego państwa dostarcza Biblia, jednak, w odróżnieniu od wcześniejszych dziejów Izraelitów, wielu wiadomości dostarczają także pozabiblijne źródła pisane oraz badania archeologiczne.
Historia thumb|350px|right|Lewant w IX w. p.n.e.
Powstanie państwa Pomimo kilkudziesięcioletniego okresu zjednoczenia, państwo żydowskie nie było tworem jednolitym. Było raczej zlepkiem plemion połączonych osobowością władcy. Tendencje separatystyczne plemion północnych zaznaczyły się już za panowania Dawida. Sprzeciw wobec panowania króla z pokolenia Judy wyraził niejaki Szeba, jednak jego powstanie zostało stłumione (2 Sm 20). W okresie panowania Salomona podjęte prace budowlane, życie w przepychu i tworzenie się elity urzędniczej zmusiły króla do zwiększenia danin publicznych.