Inskrypcja z Karnaku świadczy o tym, że w okresie rządów Jeroboama faraon Szeszonk I najechał terytorium Izraela, choć Biblia wspomina o tym najeździe jedynie w odniesieniu do Judy.
Następca Jeroboama był Nadab. Krótko po wstąpieniu na tron wyruszył on przeciwko Filistynom, chcąc zdobyć miasto Gibbeton. Padł jednak ofiarą spisku Baszy, który wymordował cały ród Jeroboma. Basza utwierdził Tirsę jako stałą stolicę królestwa (1 Krl 15,33). Wystąpił zbrojnie przeciwko Judzie i opanował miasto Rama, jednak król judzki Asa zawarł sojusz z aramejskim władcą Ben-Hadadem I, który zmusił Baszę do odwrotu i odebrał mu część Galilei, w tym miasta Abel Bet-Maaka i Dan. Po Baszy władzę objął jego syn, Ela, jednak jego rządy okazały się krótkie. Został zamordowany przez jednego ze swych dowódców, Zimriego, który jednak panował tylko tydzień. Wojsko bowiem ustanowiło królem Omriego, naczelnego dowódcę, który natychmiast wyruszył przeciwko uzurpatorowi. Pozbawiony nadziei na zwycięstwo Zimri popełnił samobójstwo.
W pierwszym okresie istnienia państwa sytuacja wewnętrzna była niespokojna i chaotyczna. Spośród pięciu następców Jeroboama jedynie dwóch objęło tron w wyniku dziedziczenia, natomiast trzech w wyniku przewrotu.