Od kwietnia 1942 pełnił funkcję dowódcy Logistyki Sił Powietrznych Frontu Dalekowschodniego, a od czerwca 1945 dowódcy 10 Armii Lotniczej.
W sierpniu 1945 brał udział w wojnie radziecko-japońskiej w składzie 2 Frontu Dalekowschodniego na terenie Mandżurii, w rejonie Sachalina i Wysp Kurylskich.
W kwietniu 1946 został mianowany I zastępcą dowódcy Sił Powietrznych, a w 1948 dowódcą lotnictwa dalekiego zasięgu – zastępcą głównodowodzącego Siłami Powietrznymi ZSRR. Od września 1949 głównodowodzący Siłami Powietrznymi ZSRR, od kwietnia 1953 zastępca, a od marca 1955 I zastępca ministra obrony ZSRR. Od stycznia 1957 szef Zarządu Głównego Lotnictwa Cywilnego ZSRR, a od listopada 1959 komendant Wojskowej Akademii Dowódczej Obrony Powietrznej.
Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 3. do 5. kadencji (1950–1962), kandydat na członka Komitetu Centralnego KPZR (1952–1961).