Według teorii opracowanej przez polskich astrofizyków Bohdana Paczyńskiego, Michała Jaroszyńskiego, Marka Sikorę, Macieja Kozłowskiego i Marka Abramowicza mogą być to bardziej konwencjonalne czarne dziury o masie gwiazdowej otoczone bardzo gęstym obłokiem materii. Materia wpadająca do czarnej dziury emituje promieniowanie rentgenowskie. Z powodu znacznej gęstości obłoku może się ono wydostać na zewnątrz tylko w dwóch skoncentrowanych strumieniach wzdłuż osi obrotu czarnej dziury. Jeżeli taki strumień skierowany jest dokładnie w kierunku Ziemi, to może on wyglądać jak promieniowanie ze znacznie większej czarnej dziury. Obiekt tego typu został nazwany przez Martina Reesa „polskim pączkiem” (polish doughnut). Do 2014 roku odkryto dwa obiekty ULX, które najprawdopodobniej są powiązane z gwiazdowymi czarnymi dziurami – M101 ULX-1 i P13.
Znany jest także jeden obiekt, M82 X-2, który napędzany jest pulsarem.
Obiekty ULX znajdują się zarówno w bliskim, jak i w odległym Wszechświecie. Te odległe zajmują zewnętrzne rejony galaktyk. Są one dość rzadką klasą obiektów astronomicznych, więc o ile w ogóle są obecne, to w jednej galaktyce zwykle obserwuje się nie więcej niż dwa takie źródła.
Przypisy
Linki zewnętrzne