liczba mieszkańców wynosiła 281, a w 1939 r. wzrosła do 371. 15 października 1939 r. Franzhausen i Fritzenhof zostały włączone w granice Wielkiego Szczecina.
Po II wojnie światowej Sławociesze ponownie stało się wsią i początkowo jako gromada należało do gminy Załom w powiecie gryfińskim. Ze względu na położenie na uboczu, osiedle nie zostało zasiedlone szybko po wojnie i większość budynków przedwojennych przy ulicy Stary Szlak została rozebrana. Główną grupę polskich repatriantów stanowili mieszkańcy wsi Zubrza, Pasieki Zubrzyckie, Rzęsna Polska i Sokolniki pod Lwowem. W 1948 roku Sławociesze zamieszkiwało 361 osób, w 1951 r. 450, a w 1954 roku liczba mieszkańców wyniosła 548. 1 maja 1948 z gromady Sławociesze wyłączono skrawek terenu między południowo-wschodnią granicą miasta Dąbie a autostradą A6, włączając go do Szczecina. Pozostały obszar gromady Sławociesze włączono do gminy Sowno w powiecie nowogardzkim województwa szczecińskiegoObwieszczenie Wojewody Szczecińskiego z dnia 8 maja 1948 r. w sprawie rozszerzenia granic m. Szczecina (Szczeciński Dziennik Wojewódzki z 31 maja 1948, R.4, nr 8, poz. 62)Wykaz Gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według stanu z dnia 1.VII 1952 r., PRL, GUS, Warszawa.