W 1189 r. zaczął być kojarzony z Kanezanem Kujō (1149–1207), który stał się jego najbardziej wpływowym patronem.
W 1190 r. wygłosił serię wykładów w klasztorze Tōdai o trzech sutrach Czystej Krainy na prośbę Chōgena. Po "dyskusji Ōhara" i po tych wykładach gwałtownie wzrosła ilość jego uczniów. Między innymi było to pięciu mnichów, którzy założyli pięć podszkół jōdo: Zennebō Shōkū (1177-1247) założył seizan, Shōkōbō Benchō (1162-1238) - chinzei, Jōkakubō Kōsai (1163-1247) - ichinengi, Kakumyōbō Chōsai (1184-1266) - Kuhon-ji i Ryūkan (1148-1227) - Chōraku-ji. Gishūmon’in, córka Kujō i małżonka cesarza Go-Toby przyjęła od Hōnena wskazania dla laiczki w 1191 r. Hōnen był również jej mistrzem ordynacyjnym, gdy dziesięć lat później została kapłanką buddyjską. Sam Kujō również przyjmował wskazania od Hōnena i w końcu w 1202 r. przyjął od niego ordynację kapłańską. Jego uczniami byli także członkowie warstwy militarnej z rodu Minamoto.
Po zakończeniu wojny domowej praktyk nembutsu szerzyła się, a atmosfera przebudowy owładnęła stolicą. Wtedy też powstało najważniejsze dzieło Hōnena Senchaku hongan nembutsushū (選択本願念仏集, Zbiór fragmentów o wyborze nembutsu w pierwotnym ślubowaniu) napisane na prośbę Kanezane Kujō w 1198 r.Red. Yusen Kashiwahara, Koyu Sonoda. Sharpers of Japanese Buddhism. Str.