thumb|Grób Józefa Mitręgi w alei zasłużonych Cmentarza Centralnego w Gliwicach Józef Mitręga (ur. 26 lipca 1902 w Kuźni Raciborskiej, zm. 5 stycznia 1977 w Gliwicach) – powstaniec śląski, hutnik, działacz PPR i PZPR, odznaczony Orderem Budowniczego Polski Ludowej.
Życiorys Urodzony w rodzinie robotniczej, był synem Franciszka i Marii z domu Górnik. Od 1905 mieszkał z rodzicami w Bobrku koło Bytomia, gdzie ojciec podjął pracę w hucie; zawód hutnika był rodzinną tradycją Mitręgów, z siedmiu braci Józefa Mitręgi w fachu pracy nie podjął jedynie jeden – został górnikiem.
W wieku 14 lat po ukończeniu miejscowej szkoły powszechnej rozpoczął pracę jako robotnik, a później jako wytapiacz przy wielkich piecach w Hucie Bobrek oraz od 1922 w Hucie Królewskiej w Chorzowie-Batorym. Uczestniczył w walkach powstańczych w szeregach grupy "Bobrek" pod dowództwem Wincentego Leśniaka, m.in. pod Koźlem, Kędzierzynem i w rejonie Góry św. Anny. W obawie przed represjami po powstaniach śląskich w 1923 wyjechał do Francji, gdzie pracował w górnictwie oraz przemyśle hutniczym. W okresie wojny brał udział w akcjach sabotażowych ruchu oporu. We Francji, krótko przed wybuchem wojny, zawarł związek małżeński z działaczką polonijną i lewicową Marią Szczepańską. Po powrocie do Polski w 1946 podjął pracę w hucie „Baildon” jako mistrz stalowni.