Tasak – sieczna broń biała o stosunkowo krótkiej, masywnej głowni. Używana od średniowiecza po XIX wiek.
Historia W średniowieczu była to broń typowo plebejska, która w późniejszym okresie wraz z formowaniem się regularnych sił zbrojnych weszła na stałe do uzbrojenia wojskowego (głównie formacji piechoty). Od XVII w. znalazła się również na wyposażeniu niektórych oddziałów dworskich. Od XVIII w. tasaki wojskowe uległy względnemu ujednoliceniu konstrukcji, przybierając najczęściej formę krótkich szabel o małej krzywiźnie głowni oprawianych w proste odlewane z mosiądzu jedno-kabłąkowe rękojeści. Równolegle do tasaków piechoty wyewoluowały również wersje przeznaczone dla saperów, przeznaczone głównie do prac obozowych, często wyposażane w piłę naciętą na grzbiecie głowni (choć nie było to regułą).
Rodzaje W terminologi polskojęzycznej, mianem tasaka określa się następujące typy broni: Tasak średniowieczny (pot. falchion) – o szerokiej jednosiecznej głowni (niekiedy ściętej przy sztychu) rozszerzającej się ku sztychowi i osadzonej najczęściej w oprawie mieczowej. Tasaki pojawiły się w Europie w XIII wieku, osiągając apogeum popularności w XIV wieku i stopniowo zanikając w wieku XV. Tasak nowożytny (pot.