Tadeusz Penkala (ur. 1 grudnia 1912 w Gąbinie, zm. 8 lutego 1983 w Warszawie) – polski krystalograf i mineralog.
Życiorys Szkołę średnią ukończył w Gostyninie w 1934.
W 1935 wstąpił na Wydział Matematyczno-Przyrodniczy Uniwersytetu Warszawskiego. Pod kierunkiem Zygmunta Weyberga i Wojciecha Świętosławskiego studiował chemię i krystalografię. Będąc studentem IV roku został w 1938 asystentem w Zakładzie Mineralogii i Petrografii u Zygmunta Weyberga.
Studia przerwał wybuch II Wojny Światowej. Kontynuował je podczas okupacji na Tajnych Kursach Uniwersyteckich, pracując jako robotnik. W lutym 1945 wznowił studia na Uniwersytecie Warszawskim, wracając na dawne stanowisko do Zakładu Mineralogii i Petrografii. W 1946 uzyskał magisterium z filozofii w zakresie krystalografii (pod kierunkiem Antoniego Łaszkiewicza), a w 1949 w zakresie chemii fizycznej (u Wojciecha Świętosławskiego). Dodatkowo pracował jako wykładowca na Wydziale Farmaceutycznym (1945–1950) oraz w Katedrze Towaroznawstwa Szkoły Głównej Służby Zagranicznej (1950–1953).