Strona tytułowa zawiera wyjaśnienie pedagogicznego przeznaczenia utworów. W zamyśle kompozytora są wprowadzeniem zainteresowanego ucznia w arkana instrumentu i metodą nauki, w jaki sposób prowadzić dwa lub trzy niezależne głosy. Są więc etiudą (w baroku pojęcie etiudy jeszcze nie występowało) mającą na celu rozwinięcie niezależnego użycia dwóch rąk podczas wykonywania muzyki polifonicznej. Nie wystarcza jednak poprawność techniczna; potrzebna jest także gra cantabile – śpiewnie. Służy temu właściwa artykulacja, rozsądne frazowanie, uwypuklenie odpowiednich tematów, stosowne kończenie starej i rozpoczynanie nowej frazy – czyli te umiejętności, które potrzebne są do wykonania arii. Zbiór jest także studium ("przedsmakiem") kompozycji, wskazującym właściwe inwencje – pomysły – które są zbudowane tak, aby można je było zastosować w konstrukcji polifonicznej (przede wszystkim imitacji). Poszczególne utwory są przykładami różnorodności sposobów, jak kompozycja może zostać wywiedziona z pojedynczej myśli muzycznej – motywu. Wykorzystane są takie techniki jak kanon, fuga czy swobodna imitacja.