By jej użyć, pozwany szukał jakiejś okoliczności mogącej zneutralizować roszczenia.
Formułka procesowa i utwierdzenie sporu Zakończeniem fazy in iure było ustalenie treści formułki i wręczenie jej pozwanemu. Treść formułki była uzgodniona między pretorem a stronami. Formalnie wydawał ją pretor, po czym zwracał się do sędziego z nakazem rozstrzygnięcia sprawy spornej. Formułka procesowa pisana była na tabliczkach drewnianych pokrytych woskiem i składała się z pięciu elementów: nominatio – wyznaczała sędziego (np. Titus iudex esto) intentio – ujmowała żądania powoda demonstratio – wskazywała sprawę, o którą toczył się spór condemnatio – udzielała sędziemu władzy zasądzenia lub uwolnienia pozwanego adiudicatio – pozwalała sędziemu przysądzić rzecz któremuś z uczestników sporu lub dokonania jej podziału między strony Nadzwyczajnymi elementami mogły być: praescriptio pro actore – zastrzeżenie w interesie powoda (np. domagając się spłaty raty pożyczki powód musiał to zaznaczyć, by uniknąć utraty całego roszczenia na skutek konsumpcji skargi) exceptio – zastrzeżenie w interesie pozwanego (np.