Ostatnio przyjęła się skala twardości butów zjazdowych, tzw. flex index. Najbardziej miękkie buty dla dorosłych mają flex index w okolicach 40, uczący się narciarze powinni jeździć w butach o indeksie 40–70, ambitni amatorzy jeżdżą w butach o twardości w okolicach 90–120, natomiast zawodnicy wkładają buty z indeksem co najmniej 150. Kobiety jeżdżą w butach o twardości 10–20 punktów niższej niż mężczyźni. Sztywność butów w ruchu przód/tył jest czasem mniejsza niż sztywność w ruchu w bok. Buty dla dzieci mają flex index w zakresie 10–30.
Na wybór twardości skorupy ma wpływ również masa narciarza (im cięższa osoba, tym łatwiej zegnie twardą skorupę) oraz to, kto jest producentem danego modelu (flex flexowi ciągle nie zawsze jest równy).
W niektórych modelach butów istnieje możliwość regulacji ich twardości. Regulację tę realizuje się na parę sposobów, m.in. przez zastosowanie pokrętła soft/hard (miękkie/twarde) w tylnej części buta lub przez wyposażenie buta w wymienne elementy o różnej twardości.
Niektórzy producenci produkują buty, których konstrukcja – gdy buty nie są wpięte w wiązanie – umożliwiają lekkie zgięcie buta w śródstopiu.
Twardość buta zwiększa się na mrozie.