Jan Amor Tarnowski herbu Leliwa (ur. 1735 w Krasnobrodzie, zm. około roku 1799) – generał major wojsk koronnych, rotmistrz kawalerii narodowej 1775–1783, kasztelan konarski łęczycki 1767–1799, hrabia, poeta i filozof, kawaler Orderu Orła Białego. Pan i rezydent Kozina, ojciec Marcina.

Życiorys Urodził się w roku 1735, jako syn Kajetana Amora (z linii wołyńskiej) (zm. 1748), starosty mogilnickiego, i Anastazji z Boguszów (vel Bohuszów), podkomorzanki podolskiej (secundo voto: Józefowa Mierowa); brat przyrodni Alberta Miera. Kształcił się w warszawskim Collegium Nobilium, gdzie był uczniem m.in. F. Bohomolca i I. Nagurczewskiego. Posiadał dość znaczne dobra ziemskie, mawiano o nim: "pan na Bereźcach, Tarnówce, Kozinie i Poczajowszczyźnie".

Jako poseł z województwa wołyńskiego na sejm konowkacyjny 7 maja 1764 roku podpisał manifest, uznający odbywający się w obecności wojsk rosyjskich sejm za nielegalnyJózef Zaleski, Panowanie Stanisława Augusta Poniatowskiego do czasu Sejmu Czteroletniego, 1887, s. 21, Dyaryusz seymu convocationis siedmio-niedzielnego warszawskiego: zdania, mowy, projekta y manifesta w sobie zawierający przez sessye zebrany r.p. 1764, s. 4-6.. Był posłem halickim na sejm elekcyjny 1764.